زاها حدید هرگز در نیویورک ساختمانی نساخته است ، ولی این موضوع برای کسانی که کارهای او را در سراسر جهان دنبال می کنند اهمیتی ندارد. در آثار او میتوان ریزه کاریهای نفیس رنزو پیانو یا فرمهای آشفته فرانک گه ری را دید و تحسین نمود.
اولین بازنگری مهم آثار وی در ایالات متحده «زاها حدید، سی سال در معماری» برای نیویورکیها فرصتی را فراهم میآورد تا ببینند چه از دست دادهاند. نمایشی که در ساختمان مدور موزه گوگنهایم نیویورک حول کارهای وی آغاز میگردد، از جادوی آغازین وی با مکتب کانستراکتیومیسم شوروی تا چشم اندازهای سیال شهری در آخرین کارهای وی.
این نمایشگاه توان وی برای پل زدن میان دنیاهای گوناگون از طراحی سنتی پرسپکتیو و تصویر صاف تولید کامپیوتر تا میان عصر بیانیه های آرمانی و ارزشهای مبهم عصر اطلاعات آشکار میسازد.
خانم حدید که در 1950 در بغداد به دنیا آمده است، در عصری بزرگ شد که خاورمیانه مسحور فرمهای باشکوه مدرنیته دنیای غرب شده بود .
وی در یکی از اولین خانه های الهام گرفته از باوهاوس در بغداد بزرگ شد. در اواخر دهه 50 وی شاهد ساخت وزارتخانه برنامهریزی ، نسخه المثنی برج پیرلی در میلان بود، سمبلی از سبک ایتالیایی پس از جنگ
وی پیش از آنکه در اواسط دهه 70 در لندن ساکن شود، به سوئیس و لبنان نقل مکان کرد. در لندن وی بعنوان دانشجو در انجمن معماری به آموزش تجربیات اولیه مشغول شد . در آنجا بود که وی با رم کوهاس، الیا زنگلیس برنارد چومی ملاقات کرد، معمارانی که یک دهه بعد به خط مقدم معماری تجربی اروپا تبدیل شدند.
این معماران بدنبال راهی برای تمایز خود از اجداد بی واسطه خود بدون قطع ارتباط خود با مدرنیته بودند. بسیاری از آنان از فرمهای آرمانشهری کانستراکتیویستهای شوروی الهام گرفتند، جذابیتی که این فایده رمانتیک را داشت که در طفولیت توسط استالین در هم شکسته شد.
خانم حدید که به محیط اطراف خود نیز بسیار حساس است، به گونهای استادانه بر روی شکل ساختمان مدور گوگنهایم در نصب آثار خود نیز وقت گذاشته است . بر خلاف تصورات عمومی، رامپ فرانک لویدررایت، تجربه ای سیال نیست. همانگونه که شما به دور هر سطح میچرخید، ریتم پیوسته قطع میشود و شما را با یک مکث مواجه میسازد.
برای سودبردن از این الگوی حرکتی، خانم حدید عملا آهنگ حرکت را کند ساخته و سپس شتاب میبخشد. فاصله گذاری نسبتا زوج نقاشی ها بر سطوح پایینتر، به یک تنگنای شلوغ از ماکتهای معماری منتهی میشود. بالاتر، بیل بوردی موجدار بصورت فیزیکی در فضای رامپ گسترده شده است.
حس یک ساختمان، که امتدادی از شهر اطراف آن است، همانگونه که پیش می روید تقویت میشود. در بسیاری از نقاشی های خانم حدید، ساختمانهایی که طراحی کرده است، تقریباً فرعی به نظر میرسند و فرم های آنها در محیط پهناور اطراف با پیروی از خمیدگی زمین، محو میگردد. این منظرها در یک سری از پرسپکتیوهای در حال تغییر کشیده میشوند که با حرکت چشم شما بر روی سطح، احساس میکنید خود اثر هنری می خرامد یا گردش مینماید.
پیامها
